Vredesweek

Vrede leren

Arda de Boer – van Veen, adviseur levensbeschouwelijke educatie en identiteit

Vrede leren

Vrolijk komt Christiaan uit school. Z’n rugzak valt met een plof op de grond. Hij kijkt zijn moeder opgelucht aan. ‘Zo’, zegt hij, ‘ik heb iemand over mijn schouder gegooid!’ ‘Wat zeg je nou?’, vraagt zijn moeder verbaasd, ‘wat heb jij gedaan?’ ‘Nou gewoon, iemand over mijn schouder gegooid!’ ‘Kom eens even rustig zitten en vertel eens wat er is gebeurd’. En dan komt het verhaal eruit. Die ochtend had Christiaan ruzie gehad op school.  Er waren lelijke woorden gevallen en ze hadden elkaar pijn gedaan. Het had Christiaan echt geraakt. Maar gelukkig was juf tussenbeide gekomen. De twee jongens hadden allebei verteld wat hen dwars zat en hoe het kwam dat ze zo kwaad op elkaar waren.  Ze hadden het weer goed gemaakt, maar het was toch nog niet helemaal opgelost. Juf kwam met een voorstel. ‘Ga allebei maar eens stevig rechtop staan’,  had ze gezegd. ‘Pak wat er is gebeurd en wat er is gezegd maar in je beide handen - en gooi het maar over je schouder!’ Dat hadden ze gedaan.  En toen was het klaar.

 

Zo maar een voorbeeld uit de dagelijkse gang van zaken op school. Een voorbeeld waaraan je kunt zien, dat vrede niet vanzelfsprekend is. Conflict en ruzie, boosheid en gevecht: ze ontstaan overal, in het groot en het klein.  Op het schoolplein, op straat, in de wijk, tussen bevolkingsgroepen, landen en volken.

Maar ook een voorbeeld hoe je aan vrede kunt werken en hoe je vrede kunt oefenen. Door te vertellen wat je dwars zit en door naar elkaar te luisteren. Door op te staan, doelbewust een punt te zetten en het conflict achter je te laten. Komt daarmee alles voor altijd weer goed? Nee. Het zou bijvoorbeeld zo maar kunnen, dat Christiaan en zijn vriendje ondertussen allang weer een keertje ruzie hebben gehad. En toch is er die ochtend iets belangrijks gebeurd. De jongens hebben ervaren, dat het kan: erkennen wat er mis ging en elkaar vertellen wat je dwars zit en horen wat je nodig hebt. En het dan loslaten en ‘over je schouder gooien’. Het achter je later, verder gaan en je op de toekomst richten. Blijven hopen, dat het anders kan en je daar actief voor inzetten.

Meer dan ooit is het belangrijk de hoop op vrede levend te houden. En er vasthoudend in te blijven geloven en in te oefenen. Kinderen hebben mensen nodig, die dat doen. De juf van Christiaan heeft veel meer gedaan dan een ruzie oplossen. Ze heeft een kiem voor vrede gezaaid.

 

Straks is het weer Vredesweek. Om over vrede te leren en er op school over te praten heeft PAX samen met het Dienstencentrum voor GVO en HVO en het Centrum voor Levensbeschouwing een lesbrief voor de vredesweek samengesteld. De brief is gratis te downloaden op www.centrumvoorlevensbeschouwing.nl en op www.vredesweek.nl

 

Arda de Boer – van Veen

Centrum voor Levensbeschouwing, Leeuwarden