Blog

'Alleen met het hart kun je goed zien'

Dick van der Pijl

Alleen met het hart kun je goed zien

Het is zaterdagochtend. Ik loop naar de eerste contactdag van de PC GVO-opleiding. Onwillekeurig moet ik denken aan het verhaal dat ik ooit las over die student die de hele bibliotheek had gelezen en dat trots aan zijn meester kwam meedelen. "Dat is heel mooi', sprak de meester, "maar hoeveel van die boeken zijn er door jou heengegaan?" 

 

Tot op de dag van vandaag denkt de student hierover na. Zou dat nou bedoeld worden met vorming? Het door je heen laten gaan van wijsheidsliteratuur en dat handen en voeten geven?  Mijn angst voor eindeloze theoretische voordrachten en theologische literatuur die ver van de praktijk afstaat, is groot. Laatst hoorde ik nog een wetenschapper zeggen dat hij zijn collega regelmatig vriendschappelijk had bejegend, terwijl hij ook had kunnen zeggen dat ze vrienden waren geworden.

 

Als ik de 'lesruimte' binnenkom zie ik zo’n twintigtal studenten. Al snel blijkt dat veel provincies goed zijn vertegenwoordigd: van boven tot beneden de rivieren. Wat ik bijzonder vind is dat vele 'geledingen' aanwezig zijn van Gereformeerd tot Evangelisch. Even staat de verzuiling, waar wij in Nederland zo goed in zijn, schaakmat. Er is een bereidheid om elkaar te ontmoeten, samen te werken en van gedachten te wisselen. Tijdens een kunstzinnige opdracht om de visie op PC GVO beeldend weer te geven zijn de studenten het over één ding eens: het hart moet een centrale plaats innemen. Er verschijnen zoveel verschillende harten op het A3 formaat dat één van de studenten tegen zijn groepje zegt: "Laten we iets anders maken dan een hart, want dat doet iedereen al".

 

Uiteindelijk ontstaan er allerlei variaties: van harten met verschillende kamers; een boom met wortels met daarin verschillende gekleurde harten; een grote hand met gekleurde zaadkorrels die deze uitstrooit over de wereld en uiteindelijk een hart wat naar vele wegen leidt. "Alleen met het hart kun je goed zien": fluistert de stem van de Kleine Prins in mijn oor. Aan het einde van de eerste dag loop ik tevreden naar het station. Docente Corina Nagel heeft ons hoofd, hart en handen aangesproken. In de trein laat ik deze dag door mij heen gaan en besef dat ik bevoorrecht ben dat ik deze opleiding mag volgen.